Circus Treurdier

Met de tent naar Volendam

Ok, het is een feit. Een behoorlijk groot deel der Nederlanders gelooft dat de ideeën van Geert W. ons een beter Nederland gaan brengen. Zij vinden echt dat de door ons zo zorgvuldig opgebouwde en alles vervullende Nederlandse cultuur beschermd moet worden tegen de boze buitenwereld, vol mensen die zich niet willen aanpassen aan onze ‘vrije manier van denken’. Je kan er om lachen, om huilen, het kan je koud laten, maar hoe dan ook is het iets waar we nu mee te maken hebben en op wat voor manier dan ook iets gaat veranderen aan de manier waarop we in dit land met elkaar samen leven. 1-0 voor Geert.

Mijn hoofd is er al een tijdje mee bezig. Hoe moet ik me hier toe verhouden? Hoe moet we ons met Circus Treurdier hier toe verhouden? Moeten we dat überhaupt doen? Gaan we er om lachen, om huilen of laten we het rechts liggen en gaan we gestaag door met het ontwikkelen van onze eigen manier van denken, voorstellingen en organisatie? Is het onze taak tegenwicht te brengen in deze veranderingen van cultuur of is het juist de taak van kunst zich helemaal niet te verhouden tot de concrete maatschappij, maar tot alle onbegrijpelijke dingen des levens en de fantasie? Ik zelf heb toch het gevoel dat ik er iets mee moet. Ik wil best op een gegeven moment dit land verlaten omdat ik een ander idee van vrijheid heb, maar dan wil ik wel het gevoel hebben dat ik er iets aan gedaan heb. En ergens ben ik toch ook in dit vak beland omdat ik het idee heb vanuit daar iets aan dit soort dingen te kunnen doen.

Vanochtend las ik in de krant dat de Partij van de Vrijheid (wat een absurd lef eigenlijk) tijdens de Europese verkiezingen vooral de grootste partij werd in dorpen als Volendam, Ijzersteen, Beemster, Heerhugowaard, Buren en Nederlek. Vooral die laatste twee vond ik erg metaforisch. In elk geval zijn het allemaal dorpen waar, volgens de schrijver van het stukje, de schoorsteenvegers de zwartste inwoners zijn en sinterklaas het grootste internationale feest. Kortom; geen neger te bekennen en zich toch bedreigd voelen. De theorie is dat deze mensen wel zo dichtbij de grote allochtoon gekleurde stad wonen om de problemen als vlakbij de deur te voelen, maar niet zo dichtbij dat ze zien dat het helemaal niet zo eng en bedreigend is. Ik vond het erg logisch. Ergens snap ik die mensen toch ook wel. Ik ben zelf ook erg bang voor dingen die ik niet begrijp maar waarvan wel heel overtuigend gezegd wordt dat ze mijn veilige leven in gevaar gaan brengen.

Maar goed, als ik als lid van Circus Treurdier iets wil doen aan de grote triomftocht van Geert W. moet ik dus in die dorpen zijn. Stede Broec, Waterland, Rucphen, de hele mikmak. Dan moeten we daar onze tent op gaan zetten. Misschien iets als het gloednieuwe festival vrijheid met Circus Treurdier in het hartje van Volendam organiseren. Met de drie J’s in de randprogrammering en opzwepende monologen op het dorpsplein. De mannen van glas die al hun nummers met een palingsound besprenkelen en een musical over mensen van verschillende afkomst die met grote deugden als zelfspot en nieuwsgierigheid langzaam dichter tot elkaar komen. Alles in de vorm die in dit land zo populair is, maar waarin stiekem de linkse elitaire boodschap doorklinkt. Drie dagen knallen, alle Volen-dammers (mijn spellingscontrole maakt hier zonder streepje hardnekkig het woord potenrammers van) in complete verwarring achterlatend. En dan op naar Nederlek. Ondertussen laten we SBS met een real-life soap over de vloer komen en verzinnen we allerlei schandalen die RTL boulevard dwingen extra uitzendingen in te lassen. Treurdier de showbizz in als zeer populistische maar stiekem erg genuanceerde theatergroep. Al die dorpelingen zo beïnvloeden dat ze net zulke liefdevolle en helder redenerende mensen worden als wij. Het land gered en op naar een wereld waar iedereen in harmonische klanken samen zingt. Het schip komt eraan! Jahoe! En wie zitten er aan het roer?

Ja shit, daar ga je dus weer, denk je dat je in het landsbelang aan het denken bent, komen toch vader Eerzucht en oom Ego weer om doe hoek kijken. Bovendien is het natuurlijk weer he-le-maal niet realistisch. Op de volgende pagina in de krant lees ik dat Claudia de Breij de ambitie heeft om nieuwe klassiekers aan het Nederlandse liedrepertoire toe te voegen. Misschien moeten we dan toch maar eerst zorgen dat we in dit landje überhaupt een rol van betekenis gaan spelen.

Wilko Sterke